ساكت ( 1292 ) حسين طهماسبى ، فرزند اكبر ، در سال 1292 هجرى شمسى در شهر تاريخى و ادب‌پرور همدان پا به عرصهء حيات گذاشت و در آن شهر نشو و نما يافت و در مكاتب قديمه تحصيل دانش كرد و با شعر و ادب فارسى آشنايى يافت ، ازآن‌پس به استخدام وزارت كشور درآمد و در استاندارى همان زادگاهش به خدمت اشتغال ورزيد و سرانجام پس از سى و چند سال خدمت بازنشسته شد . طهماسبى كه در شعر « ساكت » تخلّص مىكند ، از كودكى داراى ذوق و قريحهء شاعرى بود . در جوانى به انجمن‌هاى ادبى شهر خود راه يافت و از اساتيد و بزرگان ادب اين انجمن‌ها بهره‌مند گرديد و به تدريج شعرش به شكوفايى رسيد و آثارش در روزنامه‌هاى همدان به چاپ مىرسيد . ساكت داراى آثار و تأليفاتى است ، از آن جمله : ديوان اشعار ، اعترافات من ، فرهنگ فلسفى ، مسوّدات من . وى سرانجام در سال 1377 خورشيدى چشم از جهان فروبست . آفت فراق بهتر از ماهِ نوينى ، ز آفتابِ روز هم * طلعت رويت به از ماهِ جهان‌افروز هم ميل دارم كز فراقت روز و شب غوغا كنم * هم به شب نالم ز هجرت ، هم ز جورت روز هم